Review by Linda in 't Hout, from www.myrrhe.nl
February 2006

Fancie - Stanger To None

"I arrived in a large egg and my parents are very young and beautiful and graceful people. Salt of the earth!! I am grumpy and balding." Zo luidt de verrassende biografie van de singer/songwriter Elisabeth Wood oftewel Fancie. Een goede genenmix dus, plus een Amerikaanse achtergrond en avant-gardestad Berlijn als woonplaats. Aan creativiteit en fantasie lijkt deze Fancie geen gebrek te hoeven lijden. Elisabeth werd alweer enige tijd geleden ontdekt toen ze de back-ups deed voor Kaitlyn Ni Donovan. Stranger to none (2004) is haar tweede album. Daarop heeft Elisabeth net zo'n heldere en melodieuze stem als Kaitlyn, maar het broeierige en massieve ontbreekt in de muziek. De laagjes in de muziek lijken juist strikt gescheiden waardoor het geheel ruimtelijk klinkt. Het veelvuldige gebruik van akoestische gitaren maakt het nog lichter. Maar Fancie luchtig of lichtvoetig noemen zou alleen geheel onterecht zijn, want ze stopt het mysterieuze en melancholische wel degelijk in de melodien. Denk aan de glasheldere, maar droevige sound van artiesten als (de oude) Cat Power of Julie Doiron.

Fancie voert op Stranger to none melodien uit die rondzweven in de lucht zonder vaak in een conventionele couplet-refreinstructuur te vervallen. Dat kost meer moeite bij het beluisteren, maar het vormt ook zijn eigen mysterie. De muziek heeft daarnaast iets heel gevarieerds. Er zijn Amerikaanse invloeden zoals uit het pure singer/songwritergenre, de jazz en de folk, maar ook hoor je iets van het artistieke van Berlijn. Bij het lezen van songtitels als 'Gold of SLC' en 'Right by my country' komen de folkassociaties al naar boven en ze komen bij het luisteren terug in het countrypopliedje 'Hurricane' en in 'In the garden' waar een heel koor uit de kast wordt getrokken om een (niet geheel zuivere) beurtzang mee te zingen. Fancie schuwt het experiment niet halverwege de cd, waar in twee liedjes een aantal saxofoons opduiken. In 'Right by my country' wordt bijvoorbeeld een knappe spanning opgebouwd door het samenspel van zich door de muziek vlechtende saxofoons, een mannenkoor en ritmisch doorspelende drums. Fancie zingt: "Left my wife and forty-nine children in starving condition without any gingerbread. Think it was right, right by my country, by jingles I had, a good job when I left my wife in starving condition." Ik heb geen idee waar het over gaat, maar het geheel klinkt geniaal. De enorme variatie op dit album kun je zowel positief als negatief kan zien, maar zeker is dat Elisabeth sterke liedjes schrijft die door haar manier van schrijven en arrangeren opvallen. Fancie weet het spannend te houden en dat kunnen haar genregenoten lang niet altijd zeggen.